2
Yorum
7
Beğeni
5,0
Puan
147
Okunma
Hafta omzuma çökmüş,
pazartesiden kalma bir ağırlıkla
cuma sabahına sürünerek gelmişim.
Alarm çalmıyor artık,
vicdan dürtüyor:
“Bir gün daha dayan.”
Masada yarım kalmış işler,
aklımda hiç başlanmamış hayaller.
Kahve bile konuşmuyor benimle,
o da benden yorgun.
Mail kutusu dolu,
cümleler boş.
Herkes “son bir toplantı” diyor,
kimse son olduğuna inanmıyor.
Saat ilerliyor,
zaman değil.
Dakikalar mesai yapıyor hâlâ,
akşam ise sendikaya girmiş sanki.
Bir yere yetişmiyorum,
sadece tükeniyorum.
Hafta benden bir şey almış
ama ne aldığını söylemiyor.
Cuma böyle bir şey işte:
Ne tam bitiş
ne gerçek başlangıç.
Yorgunluk bile
hafta sonunu bekliyor.
5.0
100% (5)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz