İltifat duymadım

Bazı cümleler vardır,
ilk duyduğunda ne alkış istersin
ne de dönüp birine anlatmak.
İçine koyarsın.
Sonra orada durur.
Gerekince açılır.

Ben çok söz duydum.
İnsan zamanla ayırt ediyor zaten.
Hangisi anlık,
hangisi ezber,
hangisi gerçekten bir yerden geliyor.
Çoğu konuşan kişiye ait oluyor,
dinleyene değil.

Hayatın içinde öğrendim bunu.
Birlikte yürürken yavaşlayanlar vardı mesela,
ama yolu uzatmak için değil,
sadece kendi temposuna döndüğü için.
Bir de hızlananlar…
Bir an önce bitirmek ister gibi.

Ben hep şuna baktım:
İnsan yanında rahat mı?
Cümlelerini toparlamak zorunda mı kalıyor,
yoksa olduğu gibi mi duruyor?

Çünkü bir insanın yanında
kendini ayarlamak zorundaysan,
orada sevgi uzun süre barınmaz.
Güzel şeyler olur belki,
ama kalıcı olmaz.

Benim için mesele büyük laflar değildi.
Mesela biri sana
“çok özelsin” dediğinde
ilk başta iyi gelir.
Ama ertesi gün
herkese aynı cümleyi kurduğunu fark edersen
içinde bir şey düşer.

Benim aradığım şey
fark edilmek değildi.
Yerimin belli olmasıydı.

Birlikteyken
başka yerlere yetişme derdi yoksa,
anlattığım şeyi yarım bırakmıyorsa,
ben anlarım.

Büyük işaretlere gerek yok.
İnsan yanında kaldı mı,
aklı başka yere kaymadı mı,
yeter.

Değer dediğin şey
çoğu zaman
böyle belli olur.

Çünkü sevgi,
göze sokulan bir şey değildir.
Günlük hayatta kendini ele verir.

Ben hep şuna inandım:
Bir insan seni gerçekten düşünüyorsa
bunu planlamaz.
Hesap yapmaz.
Hatırlatmaya gerek kalmaz.

Zamanla şunu fark ettim:
Birlikte olmak,
aynı yerde durmak değildir.
Aynı tarafa bakabilmektir.

Gelecek konuşulduğunda
kaçamak cevaplar verenler vardır.
Bir de net olanlar.
Netlik sertlik değildir.
Netlik, insanın yerini bilmesidir.

Ben belirsizlikte yorulanlardanım.
Ne olduğumu,
ne olmadığımı bilmek isterim.
Kapıda bekletilen bir duygu
bir süre sonra içeri girmek istemez.

Bir akşamüstüydü.
Özel bir an değildi.
Ne mum vardı,
ne müzik.
Günlük bir yorgunluk,
üstümüzde sıradan bir gün.

Bir şey anlattım.
Yarım kaldı.
Önemli de değildi aslında.
Ama o cümle geldi.

Öyle yüksek sesle değil.
Normal bir tonla.
Sanki en doğal şey buymuş gibi.
Sanki başka türlüsü hiç düşünülmemiş gibi.

Orada şunu hissettim:
Bu bir sahiplenme değildi.
Kısıtlama hiç değildi.
Bu, birinin
beni olduğu yerde kabul edişiydi.

İnsan bazen
sevilmekten çok
yerinin sağlam olduğunu bilmek ister.
Gitmeyeceğinden emin olmak değil,
zaten gitmeye niyeti olmadığını görmek ister.

O günden sonra dönüp baktığımda
şunu gördüm:
Bana söylenen hiçbir söz
o kadar yerli yerinde durmadı.

Sadece benimsin dedi
Ve ben daha iyi bir
İltifat duymadım……

Hüseyin Erdinç