GÜLÜŞÜMÜ ÇALDILAR

Gördünmü Anne gülemiyorum?
Gülüşümü çaldılar bulamıyorum
Yüzümü kapladı Acıyla hüzün
Derdimi kimseye diyemiyorum.

İçime attım dertleri kederi
Kaçtır Anne insanlığın değeri?
Aratır diyorlar gelen gideni
Neden böyle gider bilemiyorum.

Arıyorum nerede mutluluğu
Kapattılar Anne umut yolumu
Kırdılar kanadım ile kolumu
Bir dalın ucundan tutamıyorum.

Çıktığım yolda takıldım engele
Düşmezmi Anne seven dengine?
Soruyorum hergün kendi kendime
Aklım durdu cevap bulamıyorum.

Sevdayla açan yedi veren güldüm
Aşkın selinde Anne oldum sürgün
Aktı karanlığa doğruca gönlüm
Düştüğüm çukurdan çıkamıyorum.

Uykuya dalsam görüyorum rüya
Rüyamda dönüyor Anne kabusa
Uyanırım gece çığlık çığlığa
Bundandır hayrada yoramıyorum.

Küstüm barışmam dahada katibe
Yazmış yazım Anne soysuz kötüye?
Yazık oldu geçen giden ömrüme
Ondandır ağlıyor gülemiyorum.

NURAY ÖZTÜRK KAYA
HÜZÜN ÇİÇEĞİ