Ufalana ufalana tekrar bir bütüne varmayı öğretiyor.
Kısa, net, yalın ve özdü. Varolasınız, saygı ve selamlar.

biz kiminiz,
hiç bilmiyoruz.

yarasından öptüğümüz,
gözyaşlarını elimizle tutmaya çalıştığımız herkes,
bir parçamız oluyor bazen.

ancak parçalar çoğu zaman bize ağır geliyor,
içimize sızıyor, ve kalbimizi taşlaştırıyor.

hep içimize doğru döküldük
taşan şeylerimizi saklamaya çalışırken kendi içimizde göl kenarları kurduk.
sevgimizi, acımızı, suskunluğumuzu bir hazne gibi içimize çekip taşıdık. ve taşırken de o yükün ağırlığı altında ezildik,
ve ufalandık.

belki de kendi enkazımızdayız.
başkalarının acısı, geçmişin gölgeleri…
bir bir üst üste yığılırken.


bazen fark ediyoruz ki,
en derin yaralarımızı en çok kendimiz iyileştirebiliriz.
ama o yol uzun ve sessiz.


kendi karanlığımızın içinde parlayan
bir küçük bir umut çiçeğiyiz.

bir parçamız hâlâ bekliyor
ve bir parçamız hâlâ korkudan titriyor.

eyvallah sevgili Onur

Kıymetli kalemdaşım, kalemine ve yüreğine sağlık.
Merhametin ve vefanın bazen nasıl ağır bir bedeli olduğunu, "kendi enkazında ufalanmak" imgesiyle sarsıcı bir kısalıkta anlatmışsın. Başkasının yarasını sararken kendi içine dökülenlerin o sessiz ama derin sızısını çok nahif ifade etmişsin.
Az sözle koca bir gönül yorgunluğunu anlatan, çok tesirli bir paylaşım. Kalemin daim olsun. Selâm ve hürmetle.