suçun tanıksız kalmadığı
ama adaletsizliğin hep beraat ettiği bir çağı yaşıyoruz.

mahşer çoktan bir avuç elde toplanmış,
tartı eğri, kefeler kör olmuş, yüzden suç işlenmiyor
suç inşa edilmeye devam.

ırgatlığını yapanlar, gölgesizliğin harcını kararken
bunun bir yapı değil bir mezarlık olduğunu bile fark etmiyor.
ya da ediyorlarsa da susuyorlar.

susmak bu çağın en yaygın mesleği.

bir bağlaçtan başlıyor her şey
masum bir ama, sinsice yerleştirilmiş bir çünkü.
söz, kaç yerinden kırılırsa kırılsın, kırıklar hep aynı yere çıkıyor, meşruiyetin arka bahçesine yani.

kimi cinayetler nefsi müdafaa diye aklanırken
kimileri cinnet diye toprağa gömülüyor.

oysa kalem kırılmaz
itiraz etmekten vazgeçirilir.

yine de bir yerden daha sesi yükselir.
daha fazla tahammül, daha fazla sessizlik, daha fazla uyum istenir.

haksızlık, baş gösterdiği tahtta bir gün devrileceğine inanırız
ama o taht, çivileri vicdanla değil korkuyla çakıldığı için uzun süre ayakta kalıyor.
devrilmesi beklenen her şey bekleyenleri yaşlandırıyor bu yüzden.



mahşer bir gün kopacak olan
günlük bir mesaidir.
eli olan tutar, dili olan aklar, gözü olan görmezden gelir.
suç, saklanmaz, temsile sokulur.
ve her temsil, biraz daha normalleştirir felaketi.


eyvallah sayın Kaya.
iyi dileklerimle.