Ben artık sevmeyi
Bir sınav gibi görmüyorum,
Kazananı olmayan yerlerde
Israr etmeyi bıraktım.

Verâ;
Kalp yorulunca anlıyor insan,
Her taşıdığı yük
Kader olmuyormuş.

Birlikte susamayanların
Birlikte konuşması da zor.
Ben sessizliği,
Herkesle paylaşmamayı öğrendim.

İnsan en çok
Anlatacak bir şeyi kalmadığında
Doğru yerde duruyormuş;
Bunu da geç fark ettim...

Ben seni düşünürken
Artık kendimden eksilmiyorum,
Sevgi böyle olmalıymış meğer:
Azalmadan durabilmek.

Her vazgeçiş bir kayıp sanılıyor,
Oysa bazı vazgeçişler
İnsanı kendine
Geri teslim ediyor.

Ne sana kızgınım
Ne de geçmişe,
Her şey olması gerektiği kadar oldu
Ve bitti...

Kalpte kalan şey
Hatıra değil bazen,
Bir edep oluyor;
İşte onu korumak zor.

Ben seni hayatımda
Bir cümleye çevirdim,
Uzun değil
Ama doğru yerde biten.

Artık sorularım yok,
“Niye?” demiyorum,
Cevap aramayan kalp
Daha hafif atıyor.

Birlikte olmamak
Eksiklik değilmiş her zaman,
Bazı tamamlanmalar
Ayrı durarak oluyormuş.

Ben seni
Allah’a emanet ettim,
Bu bir terk ediş değil;
En güvenli bırakış bu.

Bil ki Verâ;
Ben seni unutmadım,
Sadece kalbimde
Yerini değiştirdim.

Verâ;
Sevgiyi sonuçtan azade sevmek,
Kavuşmadan da temiz kalabilmek
Ve kalbi yük olmaktan kurtarmak
İşte artık asıl mesele bunlar...

HABİB YILDIRIM / BÂİN-İ ADLÎ
(28 Ocak 2026)