Akşamlar vardır,
günün gürültüsünden kaçıp
şöyle bir kenara çekildiğin.

Ayağını ayağının üstüne uzatıp
“yeter artık” dediğin…
Perdeyi biraz erken çektiğin,
odaya sessizlik doldurduğun akşamlar.

Oturmadan önce
“bir çay koyayım” diye düşündüğün,
çayın buharında
ömrünün defterini karıştırdığın akşamlar vardır.

Hem dinlenip
hem yarına bir çekiç vurduğun,
sabahı usulca düşlediğin akşamlar…
Biraz vefasız,
biraz aceleci akşamlar.

Başını yastığa koyduğunda
günün bütün ağırlığını
bir sohbet sanıp unuttuğun,
“iyi ki” dediğin akşamlar vardır.

Akşamlar vardır;
kimi bir aile sofrasında çoğalır,
kimi yalnızdır…
Elinde bir sigara,
boşluğa bakar,
kendiyle konuşur.

Akşamlar vardır,
bütün günün yorgunluğunu toplar,
çileleri bir araya getirir,
üstüne oturur insan.

Ama iyi ki akşamlar vardır.
İyi ki unutturur.
İyi ki dayanılır kılar.

Çünkü
bazen insanı hayatta tutan,
tam da
o akşamlardır.


ALİ RIZA COŞKUN