İnsanın kendi gönlüyle giriştiği bitmeyen mücadeleyi; yaşlılık, nefis, kibir ve sevda çevresinde hem düşündürücü hem de gülümseten bir halk şiiri söyleyişiyle anlatmış Hayrullah kardeşim. “Kibir dağlarında harmanın mı var?” sorusu, gönlün gururunu ve başına buyrukluğunu güçlü bir benzetmeyle sorguluyor. “Altmış yedi yaşa geldim seninle, yeter desem kinli bakıverirsin” dizeleri ise insan yaş alsa da gönlün gençlik heveslerinden kolayca vazgeçmediğini içtenlikle gösteriyor. Her dörtlüğün sonunda yinelenen “-iverirsin” söyleyişi şiire akıcılık, ahenk ve nükteli bir ses kazandırırken, gönle verilen öğütleri kuru bir nasihat olmaktan çıkarıyor. Son dörtlükte şairin kendi adını şiire katması da geleneksel âşık tarzını güzelce tamamlıyor.

Kutluyorum kardeşim, kalbi selamlarımla.