Geç kaldım ben ama neye?
Kendi hızımda giderken kendime mi, yoksa toplumun istediği yere mi?
Geç kaldım ben bazı cümleleri söylemeye; kimi zaman diriye, kimi zaman ölüye.
Diriye söylersin de ölüye söyleyemezsin, yaşayanların dünyasından ulaşılmaz onlara.

Belki herkes geç kaldı; ailem beni sevmeye geç kaldı, ben ben olmaya geç kaldım.
Hayatta çok geç kalmışlıklar var, hepimiz bir yerlere geç kalıyoruz.
Sahi, bunun suçlusu zaman mı yoksa insanlar mı?
İnsan geç kalır; geç kalır da her yere, her şeye ve herkese mi?
Okula geç kalırsın, yorulursun; yorgunum ben.
Güçlü durmanın bedeli olarak yorgunum, iyiyim demeye yorgunum.
Kimseye yük olmamaya çalışmaktan yorgunum.

Görünmüyorum, fark edilmiyorum; görünen tek şey başarısızlıklarım.
Sahi, başarım var mı ki? Varsa başarım da görünmüyor.
Sessiz bir insan da değilim; sessiz insanlar daha kolay silinir.
Ben sesli, gür gür bağıran, "Beni kurtarın!" diye yalvaran biriyim ama yine de görünmüyorum.
Bazen kendime bile yabancıyım; "Bu ben miyim?" diyorum geçmişe bakarak.
Kendi hayatıma dışarıdan baksam: Başkasının hayatını mı yaşıyorum?