Sibel Karagöz’ün bu dizeleri, modern insanın en büyük yarasına, yani "anlaşılamama" sancısına çok zarif bir yerden dokunuyor. İlk paylaştığınız şiirdeki toplumsal haykırış, yerini burada daha içsel, daha bireysel ama bir o kadar da derin bir siteme bırakmış.
İşte bu naif şiir üzerine kısa notlarım:
Şiirin Ruhu Üzerine
İletişimin Hafifliği vs. Duygunun Ağırlığı: "Bir alo ya bakıyordu" dizesi, aslında günümüzde iletişimin ne kadar kolay, ancak "anlaşılmanın" ne kadar zor olduğunu çarpıcı bir tezatla sunuyor. Teknolojinin imkanları, gönül yorgunluğunu çözmeye yetmiyor.
Melankolik Bir Teslimiyet: "Dert değil, beni kimler kimler anlamadı ki..." ifadesi, bir vazgeçişten ziyade, hayal kırıklıklarına karşı örülmüş bir zırh gibi. Şair, anlaşılmamayı bir "yazgı" gibi kabul ederek sitemini büyüklüğünde boğuyor.
Unutulmayan İzler: Şiirin sonu en can alıcı yeri: "Kış geçer, yüreğin yaş’ı ıslak kalır." Mevsimlerin değişmesi (zamanın geçmesi) acıyı dindirebilir ama o kırgınlığın bıraktığı ıslaklık, yani o duygusal tortu hep orada kalır diyor.
Türkü Metaforu: Efkarı ve kırılmışlığı bir türküye benzetmesi, acının bu topraklardaki kadim köklerine selam gönderiyor. Sesin kırık olması, anlatılanın eksikliğinden değil, duyulmak istenmeyişinden kaynaklanıyor.
Kısaca: Bu şiir, en yakın mesafelerin bile bazen en uzak uçurumlar olabileceğini anlatan, sessiz bir iç çekiş. "Anlamak" eyleminin bir lütuf değil, bir emek olduğunu hatırlatıyor.