Sevgili Sibel'in bu şiiri, aşkı romantik bir peri masalı gibi değil, kırık dökük bir gerçeklik olarak anlatıyor.
Başta aşkı beyaz bulut, masum yorgan, çıvıldayan kuşlar gibi saf ve hafif koyuyor.
Sonra birden o saflığı parçalıyor: kalem çürük, çizgiler eğri, hayaller çiğ, peynir sayfaya çizilemiyor.
Şair kendini suçluyor, aşkı suçluyor, ama en çok da o aşkın imkânsızlığını haykırıyor.

Aşkı denizin ortasında yangın, yağmur altında buhar, ateş içinde alev diye tanımlaması çok güçlü.
Çünkü aşkı bir çelişki olarak gösteriyor: yanıyor ama sönmüyor, ıslanıyor ama yok olmuyor, kucaklıyor ama yaralıyor.
“İki kol, bir solun bir sağın, yüreksiz yüreği kucaklaması” dizesi, o kucaklaşmanın bile eksik, yarım, çaresiz olduğunu anlatıyor.

Şiirin sonu da aynı acıyla bitiyor: aşk işte, kırık kalem uçlarında, ucu sonu gelmeyen ecış bücüş karalama.
Şair aşkı tamamlayamıyor, güzelleştiremiyor, düzeltemiyor.
Ama yine de çiziyor.
O karalama devam ediyor.
Ve o devam ediş, şiirin en acı veren gücü.

Kısaca:
Şair aşkı masumiyetle başlatıyor, kusurla devam ettiriyor, imkânsızlıkla bitiriyor.
Ama bitiremiyor.
Çünkü aşk, o ecış bücüş karalamadan başka bir şey olamıyor.
Yüreğine kalemine sağlık.
🙏☕✍️✍️