Beklentilerine çizgi çekmeyi öğretirmiş hayat,
yavaş yavaş, canını yaka yaka, sustura sustura.
Önce sesini kısar insanın,
sonra içinden geçenleri fazla bulur,
“bu kadar hissetme” der,
“bu kadar isteme.”

Heveslerini törpüler zamanla,
yarım kalan cümleler birikir içinde.
Beklemek bir alışkanlığa dönüşür,
vazgeçmek ise öğrenilmiş bir sakinliğe.
İnsan en çok olmayacak ihtimalleri severmiş,
en geç de onlardan vazgeçermiş.

Hayat acımasız değildir belki
ama ısrarcıdır;
aynı yerden defalarca vurur,
anlayana kadar susmaz.
Bazı yaraların anlatılarak geçmediğini,
bazı susuşların kendini korumak olduğunu öğretir.

Sonra bir gün,
kapı önlerinde beklememeyi öğrenirsin,
yarım umutlara tutunmamayı,
“belki”leri kalbinden ayıklamayı.
Kalbini biraz geri çekersin,
dünyayla arana duvar değil
sadece ince bir mesafe koyarak.

Ve en sonunda anlarsın:
beklentilerine çizgi çekmek
hayata küsmek değilmiş,
sadece daha az kanayarak
yoluna devam etmeyi seçmekmiş.


..L.s..