SON NOKTA

Her zararlı şey,
Birden de atılmıyor…
Her şey sebep ister…
Biri vardı, yakın çevremizde.
Onun için zararlı demek hafif bir deyimdi.
Bir gün sohbetine çağırdı.
Gitmek ve gitmemek arasında bocaladım.
“Kibirli olma, sohbete gel” dedi.
Kibir mi?
Bende olmayan şeydi.
Mecburen gittim…
Onun için çok kişi demişti.
Çağıran cahillerin piri idi.
Hiçbir şey bilmez çok şey dile getirirdi.
Her konuda uzmanlığı vardı,
Konunun adını duyar duymaz,
Konuşur ve kimse susturamazdı.
Konuya vakıf olmasa da konuşurdu.
Ben, ben, ben sevdası vardı.
Karşı tarafa söz hakkı tanımazdı.
O gün epey konuştu.
Kelime haznesindeki kelime elli kadarken,
Elli bin kelimeye eş tekrarı vardı.
Siyaset desen…
Kişiye göre kâh iktidara kâh muhalefete sövüyordu,
Bilim-İlim desen…
Hiçbir şey üretmedi deyip,
Türkiye’ye söz ediyordu.
Sanat desen…
Tenekeden gelen sese oynayan biriydi.
Din desen…
Dünden ulema idi.
Hiçbir şey bilmiyor ama bilir havasındaydı.
Sözüne karışanı da azarladı.
Kafayı kuma gömüp dinlemeli diye düşündüm,
Kumun verdiği soğukla üşüdüm.
Anladım mekân ve sahibi çok sıkıcı,
Kum bile ısınmaktan uzak kalmıştı.
Ezan sesi beni kurtaracaktı,
Beynim sevinçle,
Dışarıdan gelecek sese odaklandı.
Hak yolun çağrısı ile kurtuldum,
Onun sohbeti sebebiyle,
Yalancı dostluğa,
Son noktayı koydum.

Araştırmacı-Şair-Yazar: Abdullah Yaşar Erdoğan