Kafamda...
kör bir tenhada diri bir su.
Bakışlarım, ruhuma giden ırmakları bulandırıyor.
Ben mi bulandırıyorum,
yoksa bulanık bir yer
bakışlarım gibi mi görünüyor bana.

Acı içinde bağırıyor hasta bir kuş.
kendi tüylerini kopardığı yetmezmiş gibi
bir de sevap olsun diye gizli bir bilgelikle koparıyor tüylerini yavrularının.

artık bunlar geçti.
ama yine de keşke tüylerim olsa
tüylerim olsa da yemesem şu asit yağmurlarını.
parlak olurdu sanırım tüylerim
ve onları renklerimden sektirip sektirip toprağa akıtırdım.

Şimdiyse
yağmurlar tüysüz kanatlarımı eritiyor.
İçimi oyuyor
ve koca bir hiç çıkarıyor
artıklarımla ördüğüm yuvama.

Oyuluyorum.
Oy içimi.
Boşalt artık beni.
Boşalt artık beni ki gizli bir bilgelikle koparılmış tüylerim anlamına kavuşsun.

Ya da
asitli bakışlarınla
baştan aşağı erit beni.

Erit beni ki
bulanan bu ırmaklar
artık kabul etsin
bedenimi.