​Bir zamanlar ben kapında,
Sadakatin saf yapında,
Aşkın o eşsiz tahtında,
El pençe divan olurdum.

​Gözlerine baksam yeter,
Derdim ki "bundan da beter".
Ocağın tütsün de yeter,
El pençe divan olurdum.

​Emret de dağları aşayım,
Seninle nura koşayım.
Yeter ki sende yaşayım,
El pençe divan olurdum.

​Gölgen olurdum her adım,
Senden başkaydı muradım.
Yalnız seninle bir tadım,
El pençe divan olurdum.

​Fermanın bende yasaydı,
Seninle gönlüm tasaydı.
Yeter ki gönlün olsaydı,
El pençe divan olurdum.

​Ne bir sitem, ne bir gurur,
Seninle kalbim huzurdu.
Hasretin bağra vururdu,
El pençe divan olurdum.

​Şimdi o günler geride,
Bir sızı kaldı deride.
Hâlâ o eski yerinde,
El pençe divan olurdum.

​Ama kıymetin bilmedin,
Gözümün yaşın silmedin.
Gelsen de artık gelmedin,
El pençe divan olurdum.