Sevginin bitişini ve terkedilmişliğin sessiz acısını öyle bir duyarlılıkla anlatıyor ki, okurken sanki her dizesi kendi kalbimizde yankılanıyor. “Sevmiyorsun / bunu en çok sigaranın külünde anlıyorum” gibi dizeler, sıradan bir anı bile derin bir yalnızlığa dönüştürebiliyor. Yavaş yavaş kanamak gibi tarif edilen acı, duyguyu zorlamadan, doğal bir gerçeklik olarak karşımıza çıkarıyor. Şiir, sevgi ve kaybın yan yana durduğu, duyguların sarsıcı ama aynı zamanda kabul edilebilir olduğu bir alan yaratıyor. “Sevilmemek de bir memleketmiş / insan alışıyor” cümlesi ise çok etkileyici, şiiri hem hüzünlü hem de düşündürücü bir finale taşıyor; kaybın, alışmanın ve yaşamın sessiz kabullenişinin altını çiziyor.

Kısaca, şiir yalnızlık ve sevgi kaybını duyumsatan bir içsel yolculuk gibi; hem hüzünlü hem de bir o kadar gerçek.
Selam ve sevgiyle🕊