Tuttuğum dallar mı çürüktü, ben mi ağır geldim?
Hangi ağaca tutunsam, elimde kaldı yaprağı.
Yaslandığım duvarlar bir bir çöktü üstüme,
Meğer kumdanmış ömrümün en sağlam sığınağı.

Dost dedim, maskelerin ardında bir yabancı,
Aşk dedim, menfaat sofrasında bir acı...
Gülüşler sahte, bakışlar dipsiz bir kuyu,
İçtiğim her yudum su, şimdi zehir uykusu.

Akraba dediklerin, kanınla beslenen yılan,
Sırtımdaki hançerlerden miras kaldı bu yalan.
Kimseye değil öfkem, ne kadere ne de düne;
Benim bütün isyanım, bu saf gönlümün körlüğüne.

Hayat bir yokuş değil, uçurumun tam ağzı,
Kış çökmüş ruhuma, beklemem artık yazı.
Kırılan dallarıma mı yanayım, giden yıllara mı?
Kendi ellerimle diktim ben bu sessiz mezarı.

Yıkıldı sığındığım dağlar, kalmadı bir hancım,
Dost bildiğim arkadan vurdu, dinmedi bu sancım.
Yazar Aydın Benli der ki; bitti artık inancım,
Beni bu sahte dünyada, vurdu gitti en yakınım.
Aydın Benli