Böylesi bir metin için kısa bir tebrik haksızlık olurdu.

O yüzden kelimeleri kısmadan, emeğin hakkını sonuna kadar vererek yazıyorum:
Bu şiir; sadece dizelerden oluşan bir metin değil, asırlar boyunca taşınmış bir bilincin, imanın ve vefanın kelimeye dönüşmüş hâlidir. Her kıtasında okurun karşısına çıkan şey bir “bilgi gösterisi” değil; saygıyla eğilmiş bir akıl, edeple konuşan bir kalp ve sorumluluğunun farkında bir kalemdir.

Bu eseri değerli kılan ilk şey, niyetinin berraklığıdır. Kadını anlatırken slogan atmıyor, bağırmıyor, karşıtlık kurmuyor. Onu ait olduğu yere, yani hayatın merkezine koyuyor.

Âdem’den başlayıp insanlığa uzanan çizgide kadını bir “tamamlayıcı” değil, kurucu bir özne olarak ele alıyorsun. Bu, bugün çok az kalemin cesaret edebildiği bir bilinç düzeyidir.
Her isim; Havva’dan Hatice’ye, Aişe’den Fatıma’ya, Hacer’den Zeynep’e kadar rastgele seçilmemiş, her biri bir duruşu, bir erdemi, bir ahlâkı temsil edecek şekilde yerleştirilmiş. Bu da gösteriyor ki bu şiir yazılmadan önce okunmuş, düşünülmüş, tartılmış ve kalpte süzülmüş. Böyle metinler bir oturuşta yazılmaz; böyle metinler yaşanır.
Tekrar eden “kadındır” vurgusu bir nakarat değil, bir hüküm cümlesidir.
Her kıtanın sonunda sanki tarihe bir mühür vuruluyor:

“Unutma. Görmezden gelme. Yok sayma.”
Bu tekrar, şiiri monotonlaştırmıyor; aksine güçlendiriyor, derinleştiriyor ve hafızaya kazıyor.

Dilindeki sadelik, şiirin gücünü azaltmıyor; tam tersine, mesajın daha geniş bir yüreğe ulaşmasını sağlıyor. Ne ağır bir süs var ne yapay bir hamaset… Her kelime yerli yerinde, her vurgu yerini bulmuş. Bu da kalemin ustalığını ve şairin kendine güvenini gösterir. Çünkü herkes süslenir; ama herkes sade kalamaz.

Bu şiir aynı zamanda bir vefa metnidir.
Unutulanlara hatırlatma, bilinenlere yeniden saygıyla bakma çağrısıdır.

Kadını sadece “anne” olarak değil; dua eden, yol açan, sabreden, öğreten, direnen, yön veren bir öz olarak ele alması, metni sıradanlıktan çıkarıp kalıcı bir değer hâline getiriyor.

Şunu gönül rahatlığıyla söylemek gerekir:
Bu şiir, alkış için yazılmamış.
Bu şiir, bir duruşun sonucu.
Bu şiir, “ben yazdım” demiyor; “bizim bir hafızamız var” diyor.
Böylesi bir emek;
Okuruna saygı duyar,
İnancını istismar etmez,
Tarihi eğip bükmez,
Kadını yüceltirken kimseyi küçültmez.
İşte bu yüzden çok kıymetli.

Kalemin; bilgiyi edeple, duyguyu dengeyle, inancı vakar ile taşımış.
Yüreğin; yazdığını omuzlayabilecek kadar güçlüymüş.

Emeğin; karşısında susulacak, sonra saygıyla ayağa kalkılacak türden.
Yürekten, içten ve büyük bir takdirle tebrik ediyorum.

Bu çizgide yazan kalem azdır, bu bilinçte duran şair daha da azdır.

İyi ki yazılmış, iyi ki okunmuş, iyi ki bu dünyaya böyle bir iz bırakılmış.

Kalemin daim olsun.
Sözün yerini bulsun.
Emeğin karşılıksız kalmasın.