Çocukluk yıllarımdı, oldukça kar yağardı
Yağmurda dam akardı, toprak örtü ağırdı
Hastalanıp çağırsak, sanki herkes sağırdı
Yoksulluğun dibiydi, yaşam şartı ağırdı

Odun, kömür biterdi; kış kaygısı başlardı
Mart kapıdan bakarken, kış ayazı haşlardı
Dertler hiç değişmezdi, kader bizi taşlardı
Dondurucu havada, hakem kartı ağırdı

Ayakkabım delikti su geçerdi içinden
Yüzüm mosmor olurdu rüzgarın sertliğinden
Sokaklar kar savurur, tipi kopar derinden
Yetimlik bedelinde, haksız tartı ağırdı

Ekmek aslan ağzında, varamazdık yanına
Yokluk kilit vurmuştu hayatın her anına
Çocuk aklı yetmezdi dünyanın noksanına
İnat ettik soğuğa, suda martı ağırdı

Güneş doğmadan yola düşerdi küçük dizler
Donmuş üşümüş eller, rızkı arardı gözler
Ekmek kavgası kordu, ateşte pişen sözler
Alın teri dökerken, hayat artı ağırdı

Her şeye rağmen yine gülecek bir şey vardı
Bir parça bayat ekmek, bize en büyük yardı
Canlar feda olurken buzlar gövdeyi sardı
Zemheri kışlarında, pılı pırtı ağırdı