Biçare bülbülüm, boşuna yanma.
Güzel nağmelerin, yel oldu gitti
Hicranlı sesinle, avcıya kanma
Onsuz geçen günler, yıl oldu gitti.

Farkında değilim, vaktin ey usta
Yağmur ıslatıyor, yüreğim hasta
Bir sandal gibiyim, bu okyanusta
Çiçekler sarardı, çöl oldu gitti.

Doğmaz oldu güneş, zamanı doldu
Anneme diktiğim, güllerim soldu
Nurlu anam göçtü, bir melek oldu
Akan gözyaşlarım, sel oldu gitti.

Daima, her zaman hazırda duran
Muhabbetle bize sofralar kuran
Sevgiyle, şefkatle gönüle vuran
Karşılıksız sevgi, el oldu gitti.

Aylardan mayıstı, çöktü bir ayaz
Annemi kaybettim, kime edem naz
Kederle yoğruldu, içimdeki haz
Bağım bahçem yandı, kül oldu gitti

Toprak her yağmurda, can bulur ama,
İlaç kâr eylemez, kalpteki gama.
Gözleri kapıda, bakardı camda,
Ağlayan sazımda, tel oldu gitti.

İsmail kaya. 2019