Akdeniz’in ufkunda bir hançer yarası gibi kanıyordu
İşgalin karanlığı.
Gökyüzü solgundu.
Rüzgâr yorgun esiyordu Mersin’in üstünden.
Ama bu belde yüzyıllardır hiç eğilmemişti.
Kökünde bağımsızlığın onurunu,
Göğsünde Anadolu’nun direniş kıvılcımını taşıyordu.

Toroslarda o gün her taş ve doruk,
Hürriyete susamış bir bayrak gibi titriyordu.
Kuvâ-yi Milliye’nin öfkesi,
Top sesleriyle vatanı inletiyordu.
Tarsus’un bağlarından, Silifke’nin kireç kokulu rüzgârından,
Erdemli’nin kurşun yutmuş yamaçlarından fışkıran her yumruk,
Tek bir ant içiyordu:
“Bu memleket esir alınamaz,
Bu toprak anaların ninnisi,
Şehitlerin kanıyla yoğrulmuş bir namustur!”

Zulmet, şehrin üzerine çökmüştü belki.
Fakat karanlık yükseldikçe,
Şanlı bir mücadelenin kor ateşi daha da alevleniyordu.
Gençlerin gözündeki kıvılcım,
Ninelerin duasındaki kasırga büyüyordu.
Mersin, bilenmiş bir kılıç gibi parlıyordu.

20 Ekim’de Ankara’dan gelen zafer mührü,
Kartalın çelik kanadında
Mersin’in kucağına düştü.


Nihayet 3 Ocak sabahı,
Güneş denizden değil,
Mersin’in yarılan kalbinin tam ortasından doğdu.
Semâ, kızıllığa keserken
Zaferin nal sesleri, kılıç şakırtıları,
Sokaklarda davullar gibi çarpmaya başladı.
Boyunduruk, bir görünmez pala ile bir anda koparılıverdi.

O sabah her dalga, her esinti, her nefes,
Tek bir cümleyi haykırıyordu:
“Türk ulusunun iradesi, ufkun bile eğemeyeceği kudrettedir!”

Mersin’in taşlarına kadar işleyen özgürlük
Bir destanın doğduğunu ilan ediyordu artık.
Bugün, her 3 Ocak fecrinde,
Palmiye dalları ışıldadığında,
Kahramanların tüfek dumanlı nefesi duyulur.
Dağlar hâlâ o gün gibi dimdik,
Deniz hâlâ süngü ucunda köpürür.

Ve Mersin, tarihin en yüksek yerinden haykırır:
“Ben, utkuya öz küllerinden doğan şehir…
Ben, karanlığa meydan okuyan gözlerin ışıltısıyım!”
3 Ocak yalnızca bir kurtuluş günü değil,
Kahraman bir milletin küllerinden doğuşudur.

Dr. Osman Akçay (Seğmenoğlu)