Süsenler

sabahın cam kırığı kıyısında
güneşin nasır tutmuş bağrına
mor bir merhem sürülür

toprağın kadim kalbinde
zamanı kanatan bir nabız atar
her titreyişte
tozlu bir göğün sırrı
yara gibi dirilir

süsenler
uykusunu yitirmiş bir taşın rüyasıdır
kavruk bir sertliğin rahminde büyüyen
ince bir sızı

her biri
zamanın çatlak cebinden dökülen
mor bir harf
okuyanı olmayan
karanlık bir alfabenin kırık yazısı

rüzgâr
akşamın paslı gölgesini savurur dallara
yapraklar
güneşin küllerinden sızan hüzünle yıkanır

kanadı hiç açılmamış bir kuşun yorgunluğu
suskunluğun ağırlığıyla çöker toprağa

ve dünya
kendi sessizliğini büyütür

gece
karanlığın iç cebinden
sırlı bir ayna çıkarınca
süsenler gökyüzüne bakar
yansımaları
bir hatıranın buğusunda erir

dokunsan gölge dağılır
tutsan zaman değil, boşluk akar

her biri
yaralı bir umutla
geceyi yarıp
sabaha sızar

Dr.Osman Akçay (Seğmenoğlu)