üzülme
yolların kapandığını sanırsın
oysa ki Allah
kendisine gelmeni bekler;
şerdeki hayrı da,
hayırdaki şerri de bilen odur.

bazen hastalık vurur,
bazen sıkıntı çöker,
insan çaresizliğin içine düşer.
yalnız kalırsın,
dost sandıklarının yüzü değişir;
şaşırırsın, kırılırsın,
yüreğin sızlar.
rabbin senden çekip alır bazılarını,
çünkü sevdiği kulunun
yalnızca kendisine yaslanmasını ister.

bir gün gelir,
umutsuzluk çemberini daraltır,
nefesin bile daralır.
kapılar yüzüne kapandı sanırsın;
meğer bütün yollar
duanın kapısına çıkarmış.

ağladığın geceler ,
kalbinin sustuğu anlar olur,
kimseye anlatamadığın
yüklerin altında
ezildiğini sanırsın.
oysa rabbin sana bakar ve der ki:
“sabret, ben buradayım.”

kalbini mi kırdılar?
bırak olsun.
seni hor mu gördüler?
hesap etme.
her şey üstüne mi geliyor?
arkana bile bakma.

dertlerin
dünya olmasın;
ahiretin kaygısı
daha şifalıdır.
çünkü dünyada kapanan kapılar,
Allah’a açılan
kapıların işaretidir.
© Fatih Bilen | Tüm telif hakları saklıdır.