Elinde silah yok
Ama her yerde hasar
Bazıları patlamaz
Bazıları konuşur…
ve yıkar
Elinde bomba yok, ağzında fitil,
Bir cümle kurar, mahalle kilit.
Masada dost, kapıda cellât,
Arkamdan patlar, yüzüme selam.
Yalanı süsler, gerçeği ezer,
Vicdanı mute, egosu gezer.
“Ben bir şey demedim” en büyük rol,
Ama her lafın altı dolu molotof.
Sessiz girer, gürültü çıkar,
Kırık hayatlar arkasında kalır.
Kendisi temiz, etrafı kül,
Aynaya bakmaz, çünkü yüzü suçlu.
Bombacı!
Sözle patlatır ortamı
Bombacı!
Kaçar, kalır enkazı
Bombacı!
Elinde kan yok ama
Bombacı!
Vicdanı yaktı bu yangını
Bir like uğruna dost satar,
Bir hikâye için yuva yakar.
Eline su döksen kirlenir,
Çünkü niyeti baştan paslı metal.
Aşkı da kirletir, kavgayı sever,
“Ben buyum” der, sorumluluk vermez.
Hep mağdur, hep haklı, hep önde,
Ama her savaşın kanı cebinde.
Gece olunca susar biraz,
Ama sabah yine aynı gaz.
Dili tetik, parmağı yok,
Ama bastığı yer mezarlık, çok.
Bombacı!
Sözle patlatır ortamı
Bombacı!
Kaçar, kalır enkazı
Bombacı!
Elinde kan yok ama
Bombacı!
Vicdanı yaktı bu yangını
Herkes bombayı elde arar
Bazıları karakterde taşır
Ne siren çalar
Ne haber düşer
Ama bir hayat daha dağılır
Ben patlamam, ben yazarım,
Gerçeği keskin bıçak gibi saplarım.
Sizin gürültü boş, benim söz ağır,
Enkaz değil, hesap bırakırım.
Bombacıysan uzak dur,
Bu masada fitil yok, dur.
Bizim silahımız bilinçtir,
Sözümüz mermi değil, mühür.
Bombacı!
Yanımda durma
Bombacı!
Masama oturma
Bombacı!
Bu mahalle senlik değil
Bombacı!
Git, enkazın senin olsun
Bazıları yakar
Bazıları uyar
Ben söyledim
Gerisi sana kalır