şimdi içi tıka basa dolu bir trenin son vagonundayım
birikmiş anılarım içimde, acıtıyor
ilk aşkımı anıyorum sessizce
ilk öpücük, ilk veda..

ömrümün ortalarındayım
ve hiçbir şeyim yok geleceğe dair
senden geçmişim ve de sensizlikten..

rayların sesleri geliyor kulağıma
mayışmışım
elimde bir siyah kalem
olur-olmazları yazıyorum..

gözümden bir damla süzülüyor defterimin üzerine
ve yine o şarkı çalıyor kulaklığımda
yalancı dünyayı bir kenara bırakıyorum
ve tüm yalan aşkları
özgürlük çığlıkları ile uçan kuşları arıyorum..

hiç bitmesini istemediğim bir şiiri yazıyorum
her şeyin bir sonu olduğunu bildiğim halde
ama sonlara hiç nokta koymadım
bitirmeleri sevemedim
ta ki son nefese dek..

kırgın anlarımın çaresizliği içindeyim
boşluklara hayaller sığdırıyorum
ve sen o hiç olmayan
sevginle eriyorum..

gözlerimi açınca biter mi bu kâbus
azalır mı şu her şeyin öfkesi
ve son durakta iniyorum
ilk adımım yeni varlıklara
bir yağmur damlası düşüyor saçıma
sevdayı hissediyorum..

ayaklarım karıncalaşmış
sendeleyerek yürürken o çıkıyor karşıma
evet işte bir ömür uğruna çabaladığım
bana doğru gülümseyerek geliyor
tokalaşmak için elimi uzatırken uyanıyorum
nefesim kesilmiş ve kan ter içinde
ve yine gelmedi beklenen, hoş bir rüya da olsa
kayıplarıma bir yenisini ekliyorum
bir sonra ki rüyada görüşmek üzere
sen ki en çok beklenen
ve sen en çok sevilen..