1
Yorum
3
Beğeni
5,0
Puan
104
Okunma
Çok yorgunum artık,
yorulmak kelimesi yetmiyor anlatmaya.
Günler sırtıma yığıldı,
suskunluk içimde büyüdü.
Bir sandalyeye değil,
bir kalbe oturmak istiyorum,
çünkü insan
en çok ayakta kalmaya çalışırken
çöküyor.
🖤
Geceler uzadıkça
içimdeki sessizlik derinleşti.
Herkes konuştu,
ben sustum.
Çünkü bazı acılar
anlatıldıkça küçülür,
ben büyüsün istemedim.
🖤
Yollar yordu beni,
varışlar değil.
İçten içe acılar bağırtır,
ama kimse duymaz sesimi.
Gitmek isterim,
ama ayaklarım tutmaz.
Kalmak isterim,
ama içim gidiyor.
Araftayım…
Ne gidebiliyorum,
ne kalabiliyorum.
Yalnızca yanıyorum.
🖤
Yine de biliyorum…
Bir yerde bir ışık var.
Gözlerimi kapatıp
seni düşününce
yüreğim susuyor.
Bekle beni gülüm,
bu yangın sönerse
ben de dönerim.
🖤
Kalem: Adem Çelik
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz