Değerli şairim,
Kaleminiz dünyadaki adaletsizliği en görünür hâliyle, yani aç ile tok arasındaki ölçüsüzlük üzerinden etkili bir şekilde gözler önüne seriyor.

"Bir tarafta doymayan, gözleri aç nâdanlar,
Bir tarafta açlıktan, ölen nice masum insanlar."

Elbette ki dünya bir imtihan yeri, kiminin sınavı açlık, kimininki tokluk. Ama adaletin ölçüsü, tok olanın açın halinden anlamasıyla belli olur. Ne yazık ki çoğu zaman tok, gözünü açın ahına dikiyor, çilesini kader sayıyor,kayıtsız kalıyor ve vicdanını yitiriyor. Açlık ve yoksulluk içinde çırpınanlar varken, tok israfın rüzgârında savruluyor. Okuyunca insan sormadan edemiyor: Bir tarafta açlık ve yoksulluk çeken masumlar, diğer tarafta doymayan gözler… Böyle bir tablo varken, servet tokun sırtında nasıl oluyor da kambur hâline geliyor? Niye?

Halbuki tok olan üzerine düşeni yapmalı, açın halini görmeli, onu gözetmeli, korumalı ve adaletli bir şekilde destek olmalı. İşte o zaman o kambur yük kalkar, zulüm azalır ve gerçek adalet yeşerir diye düşünüyorum.

Şiirinizde değinilecek o kadar çok nokta var ki, saymakla bitmez, sayfalar dolar. Ama ben özellikle aç ile tok arasındaki uçurum ve tok olanın sorumluluğu üzerine dikkat çekmek istedim.

Peygamberimizin şu sözüyle noktalamak istiyorum:
“Komşusu aç iken tok yatan bizden değildir.”

Yüreğinize sağlık.
Kaleminiz her daim sorgulatsın biz okurları...
Sonsuz sevgi ve saygılarımla.