Dokunma yaramın kabuklarına,
Gönül alışmıştır yanıklarına.
Sitemim kadere, tanıklarına;
Merhem sürme artık, bırak kanasın.

​Zaten viran olmuş gönül sarayım,
Hangi bir teselli ile sarayım?
Ben kendi kendime derman arayım,
Elini uzatma, bırak kanasın.

​Yıllardır içimde suskun bir sızı,
Alnıma yazılmış ayrılık yazı.
Dindirmez bu acı, çalınan sazı,
Mızrabı dokundur, bırak kanasın.

​Gözümden akanlar sele karışsın,
Ruhum bu kederli halle barışsın.
Varsın bütün dertler bende yarışsın,
Yolumu çevirme, bırak kanasın.

​Dost bildiğim eller hançeri vurdu,
Her gelen bir parça hayal savurdu.
Ateşten gömleğim tenimi kavurdu,
Suyu dökme üstme, bırak kanasın.

​Gülmeyi unuttu yorgun dudaklar,
Hicranı saklıyor ıssız sokaklar.
Beyaza büründü siyah şakaklar,
Zamanı durdurma, bırak kanasın.

​Ne bir umut kaldı, ne de bir sevda,
Yürekte duyulur acı bir neda.
Zaten bu ömürdür sonu bir veda,
Gözyaşın akıtma, bırak kanasın.

​Sonu yok bu yolun, karanlık gece,
Dilimde takılı kalmış bir hece.
Ölüm ki hayatta tek bir bilmece,
Yaramı deşme hiç, bırak kanasın.