Bir gecede eridi zaman,
Mekân sustu, mesafe yok oldu.
Toprak göğe secdeye durdu,
Gök kalbe misafir oldu.

İsra ve Miraç…
Bir davetti bu,
“Gel” dedi Hak,
“Yaklaş” dedi Rahman.
Beşerî adımlar durdu,
Ruh kanatlandı nurdan.

Mescid-i Haram’dan yükseldi dua,
Aksa’da bekliyordu peygamberlerin selamı.
Secdede birleşti asırlar,
Tek saf oldu bütün zamanlar.

Burak geçti rüzgârı,
Şimşek bile yetişemedi ardına.
Çünkü yükü ağırdı:
Habib’in emaneti vardı sırtında.

Cebrail yoldaştı bir yere kadar,
“Buradan öteye geçemem” dedi edeple.
Bir adım daha atılsa yanardı kanadı,
Orada yalnızca Aşk yürürdü.

İsra ve Miraç…
Sidretü’l-Münteha’da durdu kelam,
Sustu harfler,
Konuştu hal.

Ne göz gördü, ne akıl erdi,
Kalp anladı,
Ruh bildi,
Aşk secde etti.

Ve hediye indi ümmete:
Namaz…
Kulun Rabbi’ne en yakın hâli.
Bir yükseliş her secde,
Her rükû bir Miraç gizli.

Bu gece aç ellerini,
Sessizce konuş Allah’la.
Dök içini gözyaşıyla,
Gözyaşı en sadık tercümandır duaya.

Kur’an’a dokunsun parmakların,
Ayet ayet şifa insin kalbine.
Her harf bir kandil olsun,
Karanlıklarına nur serpilsin.

İsra ve Miraç…
Bir gecelik yolculuk değil bu,
Ömrün boyunca süren bir davet:
Kalpten Hakk’a yürüyüş…

Abdurrahman Tümer