Büyük bir kozum vardı
Hayata karşı diye başladım dizelere

Kimsenin üzerinde ne hakkım kaldı
Ne de adanmışlığım yenilerine

Z kuşağından sapma alışkanlıklarımda
Süsledim sayfalarını bedbah kaderin

Büyüdüm yetimleyerek cihanı
Heceleyipte üstesinden gelir ûslupsuzluğun

Bilmediklerime sahip çıkarak
Yaraladım zehir zemberek sözlerini

Yinede inatla oluştuğum ninni dizlerinden
Kimlik dizgilerim dizginlenemez asla

Alfa bir bitiklik taşır sol yanım daima
Kurtlar sofrasında öylece yitikliğimde

Saatlerle olan hesabımı ise
Tembel akrebi gizler kumsallarında izlerimi

Tutmuştum göğe süzülen o balonu aslında
Patlatmayı ise unutmuş yeni filizlerini sessiz goncalarım

Bir kural vardı derken yolun ortalarında
Sahip çıkarım benim olmasada

Ya dedim benimle koş ve coştur edaları
Yada konuştur gamzelerini ve dönüş imanına

Seçenekler soğuklaşır itilir kazana ateşi hatrının
Ve duruklaşır senfonide notalar bir es hışımla

Artık lambalara aşık bir ışıltıdır ömür
Kara girizgahlara esefle son buldurur.

Üstatta tanır sesini gözünü o hürriyetini özünü
Belirir gün ışığında benliğinin azizane
döküklüğü

Tutsaktır özgürlüğün yine avuçlarında
Sertleşmiş özünde küçülürken kelebekleri

Karmakarışık rehberinde dosdoğrudur yönün
Çarpa çarpa ulaştığın elinde işte o kozu gönlünün