Niye ağlıyorsun, deli misin? diyorlar.
Görmezler kanayan yanlarımı, annem.

İçimdeki yangın
mahşer yeri sanki
Aklımı kaçırıyorum.
Bu aralar herşeyi unutur oldum
Hatırlayamıyorum,
Kimse bilmiyor halimi.

Bir kurşun canıma değse kanım
Akmaz, derler ya hani
Öyle işte, kimseye derdimi anlatamıyorum, annem.

Oturdum, odamın
En ıssız köşesine
Sinir krizleri geçiriyorum.
Hıçkırıklarım,
Gözyaşlarım
Ğeceni içini yarıyor
Avuç avuç Saçlarımı yoluyorum

Sevdiğim dediğim adam,
Ne hâle geleceğimi düşünmeden
Geriye açısıyla yalnızlık bırakıp
Öylece gitti..


“Sen üzülme” diye
başım ağrıyor deyip geçiyorum.
Yalnızlığım geceye yoldaşlık ediyor.
Ay, yine bir kadının gözyaşına şahit ediyor.
Oysa ay, güneş gibi şanlı değil;
Gecenin çığlık sesini bağrına basıyor.

Ben de gece gibiyim, annem.
Ağrım, sızım gün batınca başlıyor,
ayazda kalmiş gibiyim
Hüzünlerimi yorgan yapıp üstüme
örtüyorum.
Görenler tanımıyor beni;
Kurumuş yaprak misali savruluyorum.

Bu bahtım niye gülmedi, gitti?
Talihim hep mi küser, sorarım kendime
Duvar örerek gönlüme çare ararım.
Işığı kapatıp yatmak istesem
Bir çift göz üzerime çöker, annem.

Bu gidişin sebebi neydi?
Yaşanmış her şey yalan mıydı?
Yüreğimin acısından bağrımı yumrukluyorum.
“Neden sevdin, neden?” diye kendime soruyorum.

Annem, yoruldum artık .
Şöyle kıvrılıp yanına uzansam,
O güzel sesinle ninniler söylesen,
Ağlaya ağlaya uyurum belki, annem.

Onu benim kaderime yazana değil.
Kendime kahrediyorum.
Viraneye döndüm, enkaz misali.
Dudaklarımdan kan revan, acılarım damlıyor.
Usulca gözyaşlarımı siliyorum.
El açıp Allah’a havale etsem,
Sevgime kıymıyorum annem.
Ömrümün son baharında mutluluğu buldum sandım.
Onlu kurduğum o masum hayallerimi
Ciğerime vura vura kursağımda bıraktı.

Annem, ilk defa bu kadar birini sevdim
Yolunu bekledim
Gözü kapalı güvendim, dedim.
İşte işte, bu adam
Beni üzmez, kırmaz; yüzümü güldürür.
Gözümden bir damla yaşı düşürmez
yere.
Ger gör ki, en çok da o
Işıl ışıl bakan gözlerimi
kan çanağına döndürecek kadar ağlattı.

Hani doğum sancısı var ya, annem, öyle.
Sancılar içinde kıvranıyorum.
Geçecek mi, geçecek mi diyorum?
Çaresizliğim önümde diz çökmüş oturuyor.
Söndürme ışıkları;
Onsuzluğun korkusu
Karabasan gibi çöküyor üstüme
Yalnızlığımın yası sarıyor bedenimi, annem.


Asya Öztürk