​Boş Ver Be

​Bakma öyle puslu camın ardındaki kışa,
Giden gitmiş, biten bitmiş, ne gelse de başa.
Dünya dönüyor ya hani, bizden habersizce yaşa,
Yorma kendini bu kadar, gündüzü gecede.

Zaman dediğin bir kuş, uçar gider elinden,
Ne anlar dertli gönlün, el alemin dilinden?
Kapat kapıları sessizliğe, dinle içimi bilsen,
Değiştiremezsin artık kaderin o zorlu biçini.

Boş ver be...

​Eksik kalsın varsın, tamah etme fazlasına,
Merhem olunmuyor her zaman gönül yarasına.
Kimi "ah" der kalır, kimi "eyvallah" der geçer sana,
İnsan bu hayatta neyi ekerse, onu biçer.

Yıkıldıysa hayallerin, yeniden kurarsın elbet,
Sabır dediğin bazen en büyük, en asil servet.
Yüzüne kapanan kapıların anahtarı sende kalsın şayet,
Bırak seni anlamayanlar kendi derdine yansın.

Boş ver be...

​Bir çay koy demli olsun, dumanı tütiversin,
İçindeki o fırtına mısralarda bitiversin.
Yıldızlar sönse ne çıkar, senin ışığınla yanıversin,
Derman arama boşuna, adı konmamış her derde.

Gülümse bir aynaya, en çok kendine lazımsın,
Sen bu koca evrende, en güzel, en tek yazımsın.
Dün geçti, yarın meçhul, bugün nerdesin,
Söküp at o tortuyu, kalbinde biriken deki...

Boş ver be...