Burası artık yaşanılır bir yer değil.
Yokediyorlar elbirliğiyle güzel olan her şeyi.
Vuruyorlar güzel seven kadınları.
Dalında kurutuyorlar gülleri.
Kuşlar artık özgür değil.

Yarınından endişeli kadınlar ve kuşlar.
Hayallerin son kullanma tarifi de bitmiş.
Yavaş yavaş tükeniyor umutlar.
Dünyanın her yerine hasta ruhlu insanlar;
Yerleşmiş.

Soldurmuşlar mutlu kadınların gül benzini.
Kırmışlar dallarını.
Vurmuşlar son uçan kuşu da.
Yasta geride kalan üç beş kuş sürüsü.
Burası artık mutsuzluklar ülkesi.

Çağlamıyor gürül gürül akan ırmaklar.
Açmıyor dalında tomurcuk güller.
Gün bile eskisi gibi batmıyor...
Yakamozlar karanlıklar içinde.
Sönmüş yıldızların parıltısı.

Bu kadar umutsuzluk ta neyin nesi be şair.
Yeter artık coştur kalemini.
Umutlu şeyler yaz.
Her karanlıktan sonra gün doğmadımı.
Her kuru daldan bir fidan boy vermedimi.
Bir çocuk dünyaya geldiğinde;
Bir anne mutluluktan gülümsemedimi.

Artık mutluluğu resmet şair...
Umutlu bir kadın resmi çiz.
Özgürce uçsun tualinden özgür güvercinler.
Kuşlar göç eylesin memleketimin.
Mavi gökkubbesinde.
Kırmızı giysin yeniden kadınlar.
Mavi umutlarıyla.
Canının dermanı.
Alaca kuşlarıyla.

Bir kadın gülsün.
Bir fidan yeşersin.
Bir kuş havalansın sazlıklardan.
Nilüferler süzülsün gölde.
Yakamozlar ışıldasın.
En parlak yıldız kayarken gökyüzünden.
Aleyna kayan