Öksüz bir sokak çocuğuyum ben!
Karlı havada yalın ayak,
Yokluğa yürüyorum.
Sığınıp ısınacak ne bir evim,
Nede önüme aş koyacak kimsem var..
Üşümüşsün deyip üstümü örtecek
Bir annemde yok benim.
Ben bir sokak çocuğuyum.
Daha yaşım 12
Benden büyükler kapmış
En kuytu, sıcak yerleri.
Bir büyüsem görür onlar!
En sıcak yerleri ben napacam!
Bugün yine yolumu kestiler!
Elimde olan bir kaç Kurulu da aldılar.
Belli ki bu günde aç yatacağım.
Hani şu zabıta abiler olmasa
Daha çok mendil satardım.
Aç yatmak zorunda kalmazdım.
En sevdiğim çilekli pasta dan,
Kocaman bir dilim alırdım.
Bugün yine zabıta abiler kovaladı
Duvardan atlarken dizlerim kanadı.
Canım çok yandı!
Ama ağlamadım zayıf aciz sanmasınlar
Çünkü gözyaşlarımı silecek,
Başımı okşayacak kimsem yok benim.
Şu kışı hiç sevmiyorum!
Hele ki gece olsun istemiyorum.
Ellerim çok üşüyor!
Ellerimi ceplerine koyacak ısıtacak
Bir montum da yok benim.
Bizim buralar çok kalabalık.
Her gün bir sürü insan geçiyor burdan
Yanımdan geçip gidiyorlar.
Dönüp bakan bile yok.
Kaldırım taşından farksız varlığım!
Haykırmak istiyorum!
Avazım çıktığı kadar.
Bende burdayım, bende insanım
Tıpkı sizin gibi!
Sonra kendime şunu diyorum.
Varlığını görmeyenler sesini mi duyacak?
Sonra sarılıyorum kimsesiz yüreğime.
Yürüyorum acıtan bir hiçliğe
Ben bir sokak çocuğuyum!

ASİYE OĞUZ (Devrik Kalem)