0
Yorum
4
Beğeni
5,0
Puan
49
Okunma
Artık sabahlar
bir alarm sesiyle değil,
nabzımı yoklayarak başlıyor.
Yaşıyor muyum, diye
kendime sessizce soruyorum.
Aynada yüzüm
bana ait değil artık.
Gözlerimdeki yorgunluk
Geri dönülmeyen bir eşiğin izi gibi.
Ölüm
yüksek sesle konuşmuyor.
Omzuma dokunmuyor.
Sadece çok yakın duruyor,
nefesini hissediyorum..
Birinin arkamda durduğunu
ışığı kapatırken hissetmek gibi.
Zamanla pazarlık etmeyi bıraktım.
“Bir gün daha” demiyorum.
Günler zaten kendilerini
benden eksilterek geçiyor.
Takvim,
adımı hatırlamayan bir akraba artık
Bazen düşünüyorum:
Beni kim özleyecek?
Yokluğum kime
hafif bir boşluk bırakacak?
Ölüme fazla yük olmamak gerek.
Sandalyede biraz daha
dik oturuyorum.
Kim Özleyecek, diyorum
Kitaplarımla konuşuyorum
En fazla onları özleyeceğim
Onlar da beni...
5.0
100% (1)
