0
Yorum
4
Beğeni
5,0
Puan
117
Okunma
Ne fırtına vardı sesinde
Ne de geriye dönük veda.
Karşımda duran
Bir suskunluk
Ve sen:
Kardelen
İsimsiz ama inatçı,
Soğuğa
Rüzgâra rağmen ayakta.
Sevdim seni,
Kırlarda yürür gibi sevdim;
Ayağıma takılan taşları bile affederek.
Sana baktığımda
Dünyam değişti
Gecelerime Mehtap
Gündüzlerime Güneş oldun.
Sen gül değildin,
Dikeninle sınayan.
Papatya da değildin,
Fal bakılan.
Sen,
Kimsenin eğilip bakmadığı
Kışa inat, dimdik ayakta
duran çiçektin:
Kardelen!
Aşk dediğin belki de budur,
Büyük kelimeler istemez.
Herhangi bir parkta
Yan yana yürümek yeter,
Ve bilmek gerek:
Ne olursa olsun
Kardelenler her daim
Yüreklerde yaşayacak.
5.0
100% (1)
