Adam,
ceplerini değil
duygularını yağmalattı hayata.

Kalbinde
yıkılmış bir imparatorluk vardı;
tahtı devrilmiş,
adı silinmiş.

Aşk,
bir zamanlar servetti;
parasızdı
ama kusursuzdu.
Kadın gitti.
Bu bir gidiş değildi.
Bu,
dünyanın adamdan el çekmesiydi.
Geriye
iki el kaldı;
neye uzansa
eksik kaldı.

Aşk istemedi.
İstemek
umut üretirdi.
Umut
ikinci bir felaketti.
İstemek savurganlıktı,
yas
tek miras.

Yıllar
üstüne üstüne çöktü.
Saçına ak değil,
yenilgi düştü.
Sırtına yoksulluk bindi,
yoksulluğun üstüne
bir yoksulluk daha.
İnsanlık kaldı sadece.
O da
yaralıydı.

Bir kadın sevdi onu.
Sessizliğini derin sandı.
Yırtığını asalet.
Bakışlarındaki gecikmeyi
bilgelik.

Bu adam
aşkı yitirmedi.
Aşk
onu terk etti.
Ve terk edilen bir kalp
ikinci kez
ayağa kalkmaz.
Bazı şeyler
bir kere olur.
Sonrası
hayat değildir.
Sonrası,
enkazda
nefes saymaktır.

Fatih Disbudak