0
Yorum
5
Beğeni
4,5
Puan
117
Okunma
Bir gürültünün bittiği yer değil bu,
Kendi sesini duymaya başladığın o dar geçit.
Duvarlarda asılı duran eski fısıltılar,
Eşyaların sustuğu,
Zamanın nabzının yavaşladığı o an.
Sessizlik;
Bir kar tanesinin toprağa değişi kadar hafif,
Bir pişmanlığın kalbe oturuşu kadar ağır.
Kelimelerin bittiği yerde başlar asıl konuşma,
Hiç söylenmemiş cümleler birikir odanın köşelerinde.
Sokak lambasının titrek ışığında,
Yalnızlığın tozları uçuşur havada.
Bağırmak istersin,
Sesin kendine çarpar da geri döner.
Çünkü sessizlik bir boşluk değil,
Tıka basa dolu bir aynadır insana.
İçindeki kalabalığı susturabildiğinde,
Sadece kendi kalp atışını duyarsın;
İşte o zaman anlarsın,
En gürültülü savaşlar,
En derin sessizliklerde verilir.
Hüseyin TURHAL
5.0
50% (1)
4.0
50% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
