4
Yorum
18
Beğeni
5,0
Puan
283
Okunma
Ne bilsin hâlimi âlem, ne anlar derdimi cânân
Bu sahrâ-yı belâda ben, bana benzer mi bir insân
Felek zincîr vurmuşdur gönül Mecnûn’una zîrâ
Bu akl u hûş terk oldu, reh-i aşk oldu meydân
Taşlar şâhid figânıma, seherler yoldaş oldu
Velî bir kez dönüp bakmadı ol yâr-ı perîşân
Sevildim sandım ey gönül, meğer sevmek günâhmış
Bu aşkın şer‘inde mahkûm olurmuş ehl-i îmân
Terk olundum, “sağ olsun” dedim ey dil, kan yuttum
Bu söz cânımdan aktı, kan kesildi anda lisân
Ne dost kaldı, ne yoldaş, ne bir hem-râh-ı gam-hâr
Bu çölde her nefes yük, her adım bir imtihân
Sorarlarsa derdim nedir ey ehl-i hikmet
Derim: “Aşkı hakîkat sanmak oldu bana zindân”
Fenâ meşrebimdir, âh u figân sermâyem
Bu yolun son tahsîli var, o da kabirdir nihân
Fatih Disbudak
5.0
100% (4)
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz