I.
Bir kutlu geceydi muştular fısıldayan
Kadim bir kavlin çağıltısı içimizde kımıldayan

Yıllardır akıp giden ırmaklar sanki birleşti
Ruhlarımız farklı bedende birbirine eşti

Bilmem nasıl düştü gönlüme bu kıvılcım
Gözlerinde mi yoksa ruhunda mı tılsım

Selamın uyandırdı ömrümün altın çağını
İşte o zaman güneş, indirdi yaşmağını

II.
Yüzünde gün batmaz ne iklimler gizlidir
Kalbinden akseden bakışların sislidir

Ferahlatır, sesinde badı saba rüzgarı
Sessizliğin talan eder sarayda da olsa gülzarı

Koşar adım yüreğim bilsen nasıl pûrheves
Ellerimden tuttuğun her saniye bin nefes

Omzunun büyüsü, bitimsiz hüznümü siler
Cennetle cehennem arasında aklım gelir gider

Görebilmek güneyi bulan sürüdeki ahengi
Gülüşünde, baharda açan ezharın rengi

Meğer enginliğine denizler de hayranmış
Sözlerin, en güzel mavilere bulanmış

Dimağım mekandan münezzeh vasıldır
Anılar, vaktin soluksuz koştuğu kutsaldır

Çatlayan dudaklarım her zerrene muhtaç
Diner susuzluğum, çöl ortasında kucak aç

III.
Mihmân sanma kendini, bu canın benden ziyade
Anlatır senin olduğunu sana, daha hangi ifade

Kalkar, özlemin sarınca viraneden perde
Ruhum gece gündüz, eder esrarına secde

Senden uzakta olmaya denecekse yaşamak
O halde nedendir hüznümdeki sağanak

Gel, bu onulmaz gurbeti benim yurdumda tat
Anlarsın canında can bulmakmış asıl vuslat

Istırabımızın göklerde duyulmuş ki sedası
Ölümse bile sebep bulmaz bu yakışın vedası