2
Yorum
15
Beğeni
5,0
Puan
119
Okunma
Çekildim suretten, mânâ çağırdı,
Ben dedim sustu, hakikat ağardı.
Ene’yi yaktım, külü savurdum,
Kalan ne varsa O’na bağlandı.
Sükût mihrap oldu, nefes secde,
Zaman çözülüp düştü perde perde.
Bir “Hu” vurdu kalbin orta yerine,
Benlik dağılırken cem oldu her şey.
Ne arş aradım ne de kevn ü mekân,
Bir zerrede gördüm bütün imkân.
İnziva dedikleri yok oluş değil,
Fenâdan bekâya açılan meydan.
Söz bitti yerde başladı sır,
Aklın sustuğu demde konuşur nur.
Kendinden geçen anlar bilir bunu,
Giden sen değilsin, kalan da senin nur.
5.0
100% (8)
Cevap Yaz