her kış ben
farklı duygular yaşarım
farklı hallerin içinde
mevsimlerin en güzeli
hangisi derseniz
yeniden dirilişin yaşandığı
kar mevsimidir derim

bir başkadır kışın tadı
kış soğuğuyla ,rüzgarıyla
ayrı bir güzellik katar
etrafa

uykuda olanlara bir fırsat tanır kış
kış bir uyanıştır
kış içimde
kış düşüncelerimde
kış hayallerimde
toprak kokan her yere
çiçek çiçek dökülür
kar.


her doğan gün
beyaza duyulan özlemdir
bir uyanıştır
bir diriliş muştusu
güneşin soğukluğunu yüreğimde duyarım
açan kardelenler adım adım
ta tepelere
en zirvelere doğru sürükler beni
su şırıltıları
bir başka keyif verir
bana

kış nazlı bir gelin gibi
alıp başını gider
yad ellere doğru
biraz kar ve soğuk kalsa da
dağın zirvesinde
ovada baharın hükmü sürer
çözülen dağların kar suları
aylar boyunca
can verir ovalara

bir başka özlem doluşur
bir başka hasret siner sineme
beklenen
sabah rüzgarlarıyla
selamlar yollarım sevgiliye
her kış sabahı


başka bir besteyle karşılanır kış
doğal en iyi nağmelerini
biz için söyler
cami pervazlarında
güvercinler
bir başka heyecanla
eşlik eder ezanlara

kış
lapa lapa döker gözyaşlarını
beyaza bürünür etraf
kasvetimi yansıtır ocak
beni anlatır bir bakıma
farklı bir uzlet yaşıyormuş gibi

kışın
en kavurucu soğuğunda
en körpe dallarının uçlarına kadar
her taraf kar...
kar altında kalır köyler
dışarı çıkmak ne kadarda zor
ilk olmak daha da zor
ilklerin ardından
hep
izleri takip eder giderim



çamuruyla, ayazıyla, buzuyla
esir almıştır her şeyi kış
karın altında
kırların örtüsü kardelenler saklıdır
kardelenler ki
hep açma sevdasındadır .

kışa inat
bahara özlerler
badem ağaçları
erik yaprakları
üzerlerine yağan beyaz kar tanelerini
beyaz çiçekleriyle değiştirmek için
can atarlar

bu yol zor
takip zor
yürümek zor
varmak zor
karanlığın ardından
aydınlığın gelmesi gibi



karda ellerim üşür
donar
dilim bile konuşamaz
lal olur
sobalar yanar
ocaklar tüter
uzun kış gecelerinde
su kaynar çaydanlıkta
demlenir düşüncelerim

en iyi tefekkür
en iyi kış mevsiminde olur
hayallerim bile farklıdır kışın
içimi ısıtan birer meşale olurlar
yalnızlığıma
kışın bitişini beklemeden
açan çiçekler kadar
kimse bilemez
üzerime sinen
karakışın korkusunu

açtıklarına mı yansınlar
solacak çiçeklerine mi
sabırsızdır tomurcuklar
kışın soğuğundan
ayazından nasibini alır
bende sabırsızlıklarımı
sabah soğuğuyla
gece ayazıyla terbiye ederim

*

her kış bir uyanıştır
yeniden diriliştir
toprağa atılan tohumlar çiçeği
çiçekler de meyveyi bekler bağrında.

aynı topraktan ayrı kokular
ayrı tatlar
ayrı güzellikler
bende kendimi yenilerim
yeni bir şey anlatmak istercesine
sevgiliye

redfer