Seni dost, kendimi sadık sandım oysa,
Ne sen dost olabildin, ne ben sadık kalabildim sana.
Harcadık boşuna güzelim zamanı,
Belki sen oyalandın canice, ben ise tükettim kendimi uğruna.

Hiç olan varlığına ne çok anlam yüklemişim,
Kusura bakma; tam yanacakken yalanında, senden vazgeçtim.
Kül olmasam da tutuşmuştum sevdana bir kere,
Nereden bileyim, tutunmuşum o sahte aşkına meğerse.

Gitmem gerektiğini aslında çoktan sezmiştim,
Ne kadar erken gitsem, o kadar az acıyacaktı canım.
Bilirim, yokluğum ilk başta büker boynunu,
Ama merak etme; fazla sürmez bensizlik acın.

İşte o an anlayacaksın sırf bu yüzden gittiğimi,
Sen hep iyi ol, ben de hep iyi kalayım.
Bundan sonra biz seninle, hep ayrı dünyalarda olalım.
Şükredelim daha kötüsü olmadığı için bugünümüze...

Dökülmesin gözden yaşlar, kırılmasın kalpler daha fazla,
Sen bana kıyamazsın, ben de sana; bilirsin aslında.
Belki sen sadece sözlerde yaşattın sevgini,
Bense içimde, en derinimde hissettim seni.

Sen hayaller ve mecazlar ülkesinde gezinirken,
Ben gerçekler diyarında, bırakacağın acılarla boğuşuyordum.
Ne sevgine inanabildim tam, ne güvenebildim sözüne,
Şimdi anlıyor musun neden gittiğimi?

Umarım en kısa zamanda anlarsın;
Hem seni ne kadar çok sevdiğimi,
Hem de neden senden vazgeçtiğimi...