Yıllar sele döndü, ömrü bitirdi,
Zaman bizden gençliğimizi götürdü.
Gönül bahçesine hazan getirdi,
Neredesin sevdiğim, gel de bir bak hele.

Geçiyor seneler durmak bilmiyor,
Gidenin yerine kimse gelmiyor.
Ağlayan şu yüzüm artık gülmiyor,
Yolların sonuna vardık desene.

Saçlarımıza beyaz burcu takıldı,
Gözlerimin feri söndü yakıldı.
Sanki ömür kadehinden döküldü,
O eski günlerin tadı kalmadı.

Dönüp bakıyorum tozlu yollara,
Hasretin yükünü verdim kullara.
Benzedim dikeni kopmuş dallara,
Rüzgarın önünde savruldum gitti.

Hani ya o sözler, hani ya yemin?
Boşuna mı geçti o kadar demin?
Çöktü üstümüze kederin, gamın,
Güneşim karardı, gün bitti artık.

Ayrılık rüzgarı esti derinden,
Yürek kan ağlıyor vurdu yerinden.
Haber gelmez oldu dostun birinden,
Gurbet elde garip kaldık desene.

Aşık Turhal der ki bitti bu çile,
Söyleyecek sözüm düşmedi dile.
Hasretinle düştüm gurbetten gurbete,
Mahşer sabahına kaldık desene.

1 Ocak 2026 )

Hüseyin TURHAL