Nergis Kokulu Bir Uyanış
​O duvarda asılı kalan mahzun satırlar,
Bir nergis sürgünü gibi çatlatır karanlığı.
Hani o yastık yaptığın gülüş var ya...
İşte o, kışın ardından gelen bahar hazırlığı.
​Kuytu köşelerde rastladığın o sensizlik,
Toprağın altında bekleyen nergis sabrıdır.
Koca şehirde yudumladığın her kimsesizlik,
Vuslata açılan bir yolun en ince kahrıdır.
​Yara dediğin, nergisin soğuğa direnişidir,
Baş göz üstüne dedikçe boy verir filizlerin.
Kifayetsiz sandığın cümleler, ruhun dirilişidir,
Bembeyaz taç yaprağında saklıdır senin izlerin.
​Camdaki rahmet, nergisin can suyuna dönüşür,
Okunmaz dediğin yazı, şimdi en güzel koku.
Umutla umutsuzluk o zarif boyunda öpüşür,
Yeter ki sen yüreğindeki o sarı gözü oku.
​Artık duvarda bir kağıt değil, bir çiçek açsın,
Çünkü nergis, en imkansız yerden göğe bakandır.
Kederin üzerine o efsunlu kokuyu saçsın,
Umut; vazgeçmeyenlerin kalbinde her gün yanandır.
#ilkbaharEsintileri
Benim çiçeğim. Nergis.
Ne şairim ne de yazar, bazen işte böyle geliyor sızıntılar..
Bu güzel içten samimi satırlara bir umut olsun.. şiire de nazire.
Tebrik eder, esenlikler dilerim.

tebrik ediyorum şiiri ve şairini yüreğinize sağlık...