İlk bent:
Yolun maksada tez ulaşması,
işlerin zora düşmemesi, “gönül gözü” vurgusu…
Burada aklın ötesinde bir basîret öne çıkıyor.
Mum–çıra karşıtlığı, zâhirî ışık yerine bâtınî nûru işâret ediyor.

İkinci bent:
Sabırdan yanan çerağ ve billûr minâre,
sükûnetle yükselen bir ma'nevî mi'mâri kuruyor.
“Nur dağı” ifâdesi tasavvûfî çağrışımı güçlendirmiş.

Üçüncü bent:
“Devlet-i âliyye” açık bir medeniyet göndermesi.
Burada devlet, hayalperest değil; kerem ve gayretle yürüyen,
sosyal adâleti gözeten bir yapı olarak çizilmiş.
“Yetimden, yoksuldan kimliğin sormaz” dizesi özellikle çok güçlü.

Son bent:
"Menba'ı cennette olan pınar" ve "semâya uzanan çınar",
şiirin başından beri örülen fikri tam bir dâireyle kapatıyor.
Başlangıçtaki yol, burada kök salıyor.

Çok güçlü, klasik şiir geleneğine yaslanan bir metin.

Şiir, hem ma'nevî yolculuk
hem de devlet/medeniyet ideali etrâfında kurulmuş.
“Ulu çınar” imgesi,
Osmanlı şiir geleneğinde olduğu gibi kökü cennette,
dalları semâda olan adâletli ve kalıcı bir düzeni temsîl ediyor.


Kalem izinizi tâkip etmek,
hikmetli kelâmınıza göz/kulak vermek bir ayrıcalık Üstâdım.

Selâm, duâ ve hürmetlerimi arz ederken esenlikler dilerim...


Êy beşer! Acı geliyorsa nefsine öğüt,
Öğütle kurulan devleti gör, adres Söğüt.

Nefsini unutarak verme ahara öğüt,
Nefsini tanzîm eden bağışlanır Sögüt.

Divan edebiyatı üslubuyla yazılmış güçlü bir öğüt ve erdem şiiri; sabır, gayret ve merhamet temaları “ulu çınar” benzetmesiyle kalıcı ve görkemli bir şekilde aktarılmış.
Yüreğinize sağlık, harika dizelerdi. Nice güzel eserlerde buluşmak dileğiyle, saygı ve selamlarımla, esen kalın.