Kum sıcağına serilmiş bir iman vardı alnında,
Güneş değil, zulüm yakıyordu Mekke’yi.
Bir ev düşün;
Duvarları sabır,
Tavanı dua,
Kapısı işkenceye açılan…
İlk şehit ailenin ocağıydı senin yüreğin.

Annen Sümeyye,
Bir mızrakla göğe yürüdü,
“Lâ ilâhe illallah”
Dudaklarında mühür gibi kaldı.
Baban Yâsir,
Sessiz bir secdeyle
Canını Rahman’a teslim etti.
Sen kaldın Ammâr,
Yetim ama boynu bükük değil.

Resûl’ün gölgesinde serinledin,
“Sabredin ey Yâsir ailesi”
Sözü düştü kalbine,
Bir ayet gibi ezberledin.
Derin izler açtılar bedeninde,
Ama imanına dokunamadılar.
Kırmak istediler,
Eğilmedin.
Söndürmek istediler,
Alev oldun.

Tasavvufun özüydün sen:
Eriyerek var olmak,
Yoklukta Hak’kı bulmak.
Canını korkuya rehin vermedin,
Kalbini dünyaya satmadın.
Dilinden düşmedi hakikat,
Titredi belki sesin
Ama titreyişin bile duaydı.

Ey Ammâr,
Zulmün karanlığında
Bir kandil gibi yandın.
Hüzün sana yakıştı
Çünkü sen hüznü
Rıza ile taşıdın.
Bugün adın anıldığında
Kalpler eğilir,
Gözler dolar,
Ve sabır yeniden öğrenilir.

Abdurrahman Tümer