Eski benin kırıntıları
Uyanışım artık tamamlandı
Eski benliğin kabukları soyuldu
Artık zombileşmiş kimlik kendini buldu

Bakışlarım artık gülümser bana
İyi ki doğduğumu söyler bana
Olanlar kaldı kaf dağının ardında
Gevşedi körebede takılan bandana

Gözlerim kahverenginin en mutlu hali
Kimliğim zombileşmeye aşı buldu gibi
Aynada gördüğüm sıradan benin silüeti
Ve baktım kendi kusurlu yerlerimi
Kusurlu olsam da varım ben de iyiki

Takılmam ne doğruya, ne gerçeğe
Sustu benden olan o parçalar hemde
Barıştım atalarımdan kalan o lekeyle
Ben, sadece bir vücut değil sadece

Bağırışlar, korkular ve kaygılar
Boşluğun doldurduğu zamanlar
Ya da harcanmış çöpe atılan yıllar
Hepsi benim ve oldu artık dersler

Çözdüm eski dilimi tercüme ederek
Gördüm ve düzelttim gene terse çevirerek
Dememiş miydi sahiden o bilge
Tersin düzünden iyi olmayacağını nereden biliyorsun diye

Aynada ki ben ne güzel bakar öyle
Yanımdakiler de birleşti artık benle
Tek bir noktayım artık özde
Yansıtmadan yaşamak güzeldir belki de

Artık yansıtmam olmayacak diğerlerini
Kendim olarak görecekler beni
Onların bana verecekleri kalıpları
Aslında onların kendi parçaları

Unutmuşum bir dönem hep söylediğim cümleyi
Herkesin tuvaldir ve çizerler kendileri
Bana çizilen tuvallere uymak hiç yakışmadı ki
Benim portrem belliydi başından beri

Artık Haşir ile İsrafil söyler yeniden diril diye
Artık hayata karışmak gerek kendim ile
Size de teşekkür etmek gerek sevgi ile
Arafımda bana eşlik ettiniz diye