Senden sonra seni bana soranlar oldu.
Dudaklarım büzüştü, içim ağrıdı…
Boğazıma dizildi gözyaşlarım; yutkunamadım.
İyiyiz dediğim kestirme cevaplar, kurşun gibi saplandı göğsüme.

Senden sonra uykusuzluklarım arttı.
Sabahını zor ettiğim geceler yaşadım.
Bahktığım her yerde, dokunduğum herşeyde bir parçanı gördüm
ve sen’den sonra kendimi bin parçaya, böldüm.

Sen’den sonra seni hatırlatan sokaklardan kaçtım.
Uzun uzun yürüdüm bazı yolları,
yorulduğumu fark etmeden.

Sonra… Çok defa sendeledim, senli satırların yüklemlerinde.
Yazmaktan vaz geçtim; yaşamaktan ilk defa bu kadar nefret ettim.

Senden sonra zaman birdaha eskisi gibi akmadı.
Durdu saatler; sahipsiz bir cenaze gibi kaldım öylece.
Kırıldım, döküldüm; sanki bir mezar sessizliği gibi siyaha büründüm.

Senden sonra göğsümün gökyüzünde uçuşan bütün güvercinler öldü,
bahçemde ki çiçekler soldu.
Dalarım kırıldı.
Sersem bir veda kurşunuydu her sözün; kalbimi vurdu.

Senden sonra kimseyi yerine koyamadım.
Sensizliğin sağına bağdaş kurdum.
Başımı yokluğuna yasladım.
Öksüz bir çocuk gibi bir ömür yaşadım.
Ve sen’den sonra ben yine seninle yaşadım