elimizde ?
tutunacak dal
yutulacak bal mı kaldı ?
her şey zehir zıkkım
daraldı dağarcığımız daraldı
yaprak gibi sarardı

Hayalleryumağı

Bir ağaç gibiydik önce dallarımızı kırdılar sonrada elimizde tutunacak hiç bir dal kalmadı sümmani baba reyhan usta onu cevapladı evlat dedi bir zamanlar bal akardı bu meydanlarda şimdi ise
dağarcığımız daraldı baharda açan kuru yapraklar gibi solduk sarardır bir zaman nur damlayan latif sözlerin yerini şimdi zıkkımdan acı zehirden zemberek sözler aldılar sümmani baba sağ gösterip sol
vurdular yordular babam yordular bizi diyordu küçük isa uzakta incir ağacını gördü ona bakmamışlar sulamamışlar en güzel tohum olarak serpilsede o incir ağacı solmuş ve kurumuştu küçük isa
bilemedi incir ağacının izansızlar ve ahlâksızlar tarafından bu şekle getirildiğini incir ağacını sorguladı seni kim bu hale getirdi diye cevap alamayınca
Artık senden hiç kimse bir daha meyve yemesin!’ dedi İsa incir ağacını lanetledi bu lânet incir ağacına değil iki yüzlü insanlara o incir ağacını yalnız bırakan insanlar içindi nimetin kıymetini bilmeyen
İnsan hakkın yükseltip diktiği ağacın nimetinden faydalanamayacaktı İbrâhîm Suresi 24-25. Ayet buyuruyor ki bu Allahın
getirdiği bir misaldir Güzel söz kökü sabit, dalları gökte güzel bir ağaca benzer O ağaç, rabbin izniyle her daim meyve verir

ya sabır yürekler ya sabır
elbet bize de bir güneş doğacak
umudumuz hala baki
eden bulacak
sonuç illa ki müspet olacak



ben de tüm yüreğimle bunu diliyorum

umut etmek zorundayız ve sabırla beklemek


içten selamımla

Ne kaldı elimizde,
bir avuç kül,
bir tutam tuzlu gözyaşı mı?
Yüreğimizin en kuytu köşesinde
hâlâ yanıp sönüyor bir köz,
rüzgâr ne kadar sert esse de sönmüyor.

Dağarcık daraldıkça daraldı,
ama içindeki birkaç tohum
hâlâ çatlamaya hazır.
Yaprak sarardı, evet,
fakat kök hâlâ toprağın derininde
su arıyor, inatla arıyor.

Saygılar